Ramy działalności rynkowej wyznaczają przepisy zawarte w szeregu aktów prawnych, takich jak kodeks cywilny, handlowy, ustawa o prowadzeniu działalności gospodarczej oraz postanowienia ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W szeregu przypadków przepisy wskazanych regulacji odwołują się do norm pozaprawnych. Odpowiednie postanowienia każą więc badać określony stan faktyczny przez pryzmat zasad współżycia społecznego, ustalonych zwyczajów, czy też dobre obyczaje. W wielu przypadkach różnego rodzaju klauzule generalne nie tylko uzupełniają prawo stanowione, lecz stanowią samodzielną podstawę oceny. Jak dotąd nie opracowano takiego systemu prawa, który byłby zupełny i który nadążałby za zmieniającymi się stosunkami społecznymi, uwzględniając zarazem przypadki indywidualne.

Traktatem wersalskim Polska została zobowiązana do przystąpienia do Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883r., która zawierała postanowienia nakazujące państwom członkowskim zapewnić skuteczną ochronę m.in. przed nieuczciwą konkurencja. Zobowiązanie to Polska w całości wypełniła w 1926r., kiedy to weszły w życie odpowiednie przepisy.

Przystępując do prac nad nową ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komisja przygotowująca projekt uznała, że zgodnie z polską tradycją, a także opierając się na doświadczeniach innych państw europejskich, konstrukcja ustawy powinna opierać się na ogólnym określeniu czynu nieuczciwego zawartym w klauzuli generalnej. Ostatecznie nadano klauzuli generalnej następujące brzmienie: czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta – art. 3 ust. 1 u.z.n.k. Zgodnie z nim dla postawienia odpowiedniego zarzutu niezbędne jest kumulatywne spełnienie kilku przesłanek. Po pierwsze,  musi chodzić o działania podjęte w toku działalności gospodarczej. Po drugie, działalność ta musi być sprzeczna z prawem lub dobrymi obyczajami. I wreszcie po trzecie, działanie to musi zagrażać lub naruszać interes innego przedsiębiorcy lub klienta.

Z naruszeniem prawa jako czynem nieuczciwej konkurencji związana jest kwestia odpowiedzialności za naruszenie obowiązków wynikających z zawartych umów. Wskazuje się także, że nie będzie można wystąpić z roszczeniem z tytułu działalności sprzecznej  z prawem wówczas, gdy ktoś narusza tylko przepisy obowiązujące w stosunkach umownych. Tylko wówczas, gdy łamanie stosunków umownych opiera się na systematycznym wykorzystywaniu niedoświadczenia  lub słabości innych osób, można by takie naruszenie stosunków umownych uznać za sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami w sensie art. 3 u.z.n.k.

Wyrokiem z dnia 06.11.1996r. S.A. w Gdańsku za reklamę sprzeczną z dobrymi obyczajami uznał reklamę, która wykorzystując usprawiedliwioną okolicznościami łatwowierność odbiorcy oraz przeciętną nieumiejętność skomplikowanego kojarzenia    i wnioskowania na podstawie tekstu eksponującego treści pożądane przez reklamującego, wywołuje u przeciętnego odbiorcy przeświadczenie o istnieniu faktów, które w rzeczywistości nie mają miejsca i przez to wywołuje odczucie zawodu, zlekceważenie czy wręcz oszukanie.

Reklama sprzeczna z dobrymi obyczajami lub uchybiająca godności człowieka adresowana zwłaszcza do szerokiego kręgu odbiorców za pośrednictwem telewizji, radia, prasy i reklamy ulicznej, może być oceniana i skutecznie zwalczana za pomocą wypracowanych w orzecznictwie sądowym mierników, np. poczucia przyzwoitości danego środowiska, powszechności negatywnych uczuć wywołanych przez reklamę i inne. Tak opracowane standardy powinny być powszechnie publikowane i znane szerokim kręgom odbiorców, by mogli z nich korzystać w prowadzonej działalności reklamowej. Pożyteczne jest również tworzenie kodeksów etycznych dla poszczególnych grup zawodowych, co jest szczególnie ważne w okresie transformacji ustrojowej, zmian społecznych i gospodarczych. Uregulowania prawne związane z uczciwym obrotem gospodarczym mają ważne znaczenie dla gospodarki kraju, ponieważ muszą godzić interesy przedsiębiorców, konsumentów i interes ogólny. W Europie problemy te zostały uregulowane w kodeksach cywilnych albo poprzez regulacje szczegółowe w odrębnych ustawach. Nie są one dane raz na zawsze, ponieważ  następują ciągłe zmiany i ewoluują postawy społeczne razem ze zmianami politycznymi, gospodarczymi, kulturalnymi i obyczajowymi.