Podstawowym zadaniem reklamy jest sterowanie wyborem klienta. Dla  jego realizacji wykorzystuje się w praktyce różne środki perswazyjne, w tym i takie, których celem lub skutkiem jest wywołanie błędnego wyobrażenia o towarze. Działanie takie, wraz z porównaniem reklamowym, stanowiły często używany sposób reklamowego oddziaływania na adresatów, a to ze względu na ich silne oddziaływanie perswazyjne. Dość często dostrzeżono nieuczciwość tkwiącą we wprowadzających  w błąd akcjach podejmowanych w ramach działalności gospodarczej. Stąd Konwencja paryska z 1883r. jako zakazane uznała czyny mogące w jakikolwiek sposób spowodować pomyłkę co do przedsiębiorstwa, produktów albo działalności przemysłowej lub handlowej konkurenta przez oznaczenia, których używanie w handlu może wprowadzić odbiorców w błąd.

 W walce konkurencyjnej czas poprzedzający wyrażenie przez klienta woli jest dogodnym dla przedsiębiorcy momentem dla użycia środków zmierzających do sterowania jego wyborem. Reklama jest w tym zakresie środkiem podstawowym. Zwykle przeciętny jej adresat, po pobieżnym zapoznaniu się z treścią kierowanej do niego reklamy, nie jest w stanie dostrzec wprowadzających w błąd treści. Naruszona zostaje w ten sposób zasada zaufania. 

Na gruncie kodeksu cywilnego przyjmuje się, że błąd oznacza mylne wyobrażenie o rzeczywistym stanie rzeczy lub brak takiego wyobrażenia. Stanowi o wprawdzie wadę samego oświadczenia woli, przeważnie jednak powstaje już na etapie podejmowania decyzji. 

W takim przypadku zaistnienie błędu korygować może wadliwe złożenie oświadczenia woli w sytuacji, gdy dotyczy treści czynności prawnych i gdy jest istotny. Wystąpienie błędu jako wady oświadczenia woli pozwala na uchylenie się od skutków jego złożenia, przy spełnieniu określonych prawem przesłanek. 

Niekiedy błąd jest celowo wywoływany. Wówczas mamy do czynienia z podstępem, stanowiącym niedopuszczalną ingerencję w wewnętrzną motywację człowieka. Takie działanie spotyka się ze szczególnie silną reakcją ze strony prawa.  Nie wymaga się wówczas spełnienia przesłanki istotności błędu oraz tego, aby dotyczył treści czynności prawnej. Należy jedynie wskazać związek pomiędzy działaniem podstępnym, wywołującym mylne wyobrażenie o rzeczywistości, a złożeniem określonego oświadczenia woli.        

Nieco inne znaczenie ma wystąpienia stanu błędu w zakresie kodeksu handlowego. I tak  wedle art. 31 firma może zawierać także dodatki, mające na celu bliższe oznaczenie osoby kupca lub przedsiębiorstwa. Niedopuszczalne są dodatki, które mogłyby wprowadzać w błąd. Punktem odniesienia jest tu osoba przeciętnego odbiorcy towarów i usług danego przedsiębiorstwa, wedle której dokonuje się oceny, czy dane oznaczenie jest mylące. Swoim oddziaływaniem przepis ten obejmuje również przypadki, w których dojść może do pomyłek między spółkami. Przy dokonywaniu ustaleń, czy firma i jej elementy, w tym dodatki, mają zdolność wprowadzania w błąd osób trzecich, decyduje ocena obiektywna, prowadzona z uwzględnieniem zwykłych warunków obrotu gospodarczego. 

O zakazie wprowadzania w błąd mówi się również w ustawie o znakach towarowych. Odgrywa on rolę szczególnie ważną, chroniąc z jednej strony uprawnionych do znaku przedsiębiorców, z drugiej zaś konsumentów w zakresie ich zaufania co do prawdziwości używanych w obrocie oznaczeń. Podstawową funkcję, jaką pełnią w obrocie gospodarczym znaki towarowe, jest funkcja wyróżniająca, indywidualizująca towar czy usługi. Stąd niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny do znaku towarowego już zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa w takim stopniu, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Podobne zastrzeżenie zostało przewidziane w odniesieniu do znaku powszechnie znanego.

Najczęstszym skutkiem posługiwania się wprowadzającymi w błąd znakami towarowymi jest dokonanie przez nabywców zakupu towarowego opatrzonego określonym znakiem w przekonaniu, że chodzi o towar opatrzony innym znakiem.        

Analizując przypadki, w których wskazane powyżej przepisy odwołują się do wprowadzania w błąd, trzeba stwierdzić, że skutki prawne jego nie są i nie mogą być jednolite. Wynika to przede wszystkim z różnorodności celów, dla realizacji których wprowadzone zostały omawiane przesłanki do poszczególnych regulacji. I tak kodeks cywilny ma na względzie przede wszystkim ochronę pozostającej w stanie błędu osoby przed skutkami oświadczenia woli wyrażonego pod jego wpływem. W sytuacjach regulowanych w kodeksie handlowym na plan pierwszy wysuwa się ochrona przed bezprawnym używaniem firmy w powiązaniu z zasadą prawdziwości. Pośrednio broni się w ten sposób także innych uczestników rynku przed wprowadzeniem w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa, z którym wchodzą a stosunki handlowe, jest to jednak efekt wtórny.        

Znacznie bardziej uwidacznia się ochronna rola, jaką spełnia zakaz wprowadzenia w błąd, w odniesieniu do wszystkich grup uczestników rynku w ustawie o znakach towarowych, choć również tu interes klienta nie jest pierwszoplanowy. Stanowią oni grupę odniesienia pozwalającą na dokonanie przez organ orzekający stosownych ocen. Głównie jednak chodzi o ochronę wcześniej powstałych praw po stronie uprawnionych przedsiębiorców.