Pojęcie i charakter prawa znaków towarowych określone są w prawie wewnętrznym i międzynarodowym. Ustawa z dnia 31.01.1985r. o znakach towarowych definiuje w art. 4 pojęcie znaku towarowego, którym może być: znak nadający się do odróżnienia towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma plastyczna, melodia lub inny sygnał dźwiękowy bądź zestawienie tych elementów. Sformułowanie „może być” oznacza, że katalog oznaczeń, które mogą być użyte jako znak towarowy, nie jest zamknięty i wyczerpany.

W u.z.t., w zależności od natury przedmiotu, można wyróżnić znaki towarowe i usługowe. Właściwy do rejestracji znaku towarowego oraz wydania świadectwa ochronnego jest Urząd Patentowy. Znaki towarowe stanowią oznaczenia, które mają zdolność odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od takich samych towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa. Ta zdolność odróżniająca musi istnieć od momentu zgłoszenia wniosku o rejestrację, przez cały okres ochronny, aż do wygaśnięcia znaku.

Znak towarowy, odróżniając konkretny towar w obrocie, pośrednio wskazuje na źródło pochodzenia towaru, czyli przedsiębiorstwo. W tej kwestii rozstrzygająco wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 1988r. stwierdzając, że między znakiem towarowym a nazwą przedsiębiorstwa, jak również między gospodarczymi i prawnymi funkcjami obu tych instytucji, występują istotne różnice. O ile znak towarowy służy do odróżnienia określonych rodzajów towarów pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, to nazwa indywidualizuje przedsiębiorstwo w obrocie prawnym.

Pojęcia, charakter i prawa znaków towarowych uregulowane są w Polsce poza u.z.t. także w wydanych na jej podstawie rozporządzeniach Rady Ministrów odnoszących się do opłat związanych z rejestracją znaków towarowych. Ponadto obowiązują: ustawy z dnia 31.05.1962r. o Urzędzie Patentowym, ustawa z dnia 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ustawa z dnia 09.01.1993r. o rzecznikach patentowych, ustawa z dnia 09.01.1997r. – Kodeks celny. Polska przystąpiła również do kilku umów międzynarodowych, ale najważniejsze znaczenie dla stosowania prawa znaków towarowych ma Układ Europejski sporządzony przez Polskę w 1994 r. Układ Europejski ustanawia stowarzyszenie między RP z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej. Układ zobowiązuje Polskę do utrzymania takiego poziomu ochrony w dziedzinie własności intelektualnej, w tym znaków towarowych, jaki istnieje we Wspólnotach. Jest to wstępny warunek integracji gospodarczej Polski ze Wspólnotami. Dostosowanie prawa następuje przez zabiegi legislacyjne jak i przez wykładnię prawa, tak aby uzyskać rezultaty zbieżne z obowiązującym prawem europejskim. Podstawowym aktem prawnym wyznaczającym  poziom ochrony w dziedzinie znaków towarowych jest Dyrektywa Rady Europy z dnia 21.12.1988r. o ujednoliceniu przepisów prawa państw członkowskich.

Ochrona znaków towarowych i oznaczeń odróżniających